Antarktika'nın 'Kıyamet Günü Buzulu' 20. yüzyılın ortalarında erimeye başladı: çalışma

Pazartesi günü yayınlanan bir çalışmaya göre, Batı Antarktika'daki Thwaites Buzulu (varsayımsal çöküşünün potansiyel felaket sonuçları nedeniyle sıklıkla “Kıyamet Buzulu” olarak bilinir) bilim adamlarının önceden bildiğinden daha erken bir tarihte hızla geri çekilmeye başladı.

Ulusal Bilimler Akademisi Bildirilerinde yayınlandı, Kullanılan çalışma Buzulun hızla erimesine son verecek yeni uydu teknolojisi muhtemelen 1940'larda başladı.

Bilim adamları buzulun 1970'lerde hızlanarak geri çekildiğini zaten fark etmiş olsalar da, bunun ne zaman başladığını bilmiyorlardı.

Thwaites'in bitişiğindeki Pine Adası Buzulu üzerine yapılan önceki araştırmalarla birleştirildiğinde, bu çalışma aynı zamanda buzulun neden eridiğine dair yeni ve potansiyel olarak endişe verici bilgiler sağlıyor.

Bilim adamları, denizdeki tortul kayıtların analizini kullanarak buzulun tarihini yeniden yapılandırmaya çalıştılar ve Thwaites ve Pine Adası buzullarının 1940'larda, yaklaşık olarak aynı zamanlarda, deniz tabanı yüksekleriyle temasının kaybolduğunu buldular.

Bilim adamları, bu önemli değişikliklerin, büyük bir El Niño iklim olgusunun arka planında meydana geldiğini ve buzulların “aynı etken(ler)e tepki verdiğini” gösterdiğini buldular.

“Bu iki büyük buz akışındaki buzun eşzamanlı geri çekilmesi, Amundsen Denizi drenaj sektöründeki geri çekilmenin, her buzulun benzersiz iç dinamikleri tarafından yönlendirilmekten ziyade, son modelleme çalışmalarının etkilediği dış okyanus ve atmosferik etkenlerden kaynaklandığını gösteriyor. iklime göre.” “Değişkenlik” Araştırmayı ben de okudum.

Bilim adamları, buzulların sürekli olarak geri çekilmesinin, doğal olarak meydana gelen ve insan faaliyetleri nedeniyle daha da zorlaştığını söyledikleri hava olaylarının bazı sonuçlarını tersine çevirmenin ne kadar zor olduğunu gösterdiğine dikkat çekiyor.

Bilim adamları, “Thwaites Buzulu ve Pine Adası Buzulu gibi buz akıntılarının o zamandan beri geri çekilmeye devam etmesi, 1940'lardaki olağanüstü büyük El Niño'dan sonra toparlanamadıklarını gösteriyor” diye yazdı.

“Bu, o zamandan bu yana antropojenik zorlamaların artan hakimiyetini yansıtıyor olabilir, ancak bunun atmosfer ve okyanuslarda büyük ölçekli ve yerel değişiklikleri de içerdiğini ima ediyor.”