Dokuzuncu Gezegen arayışında senaryo yoğunlaşıyor

İki teorik fizikçi, dokuzuncu gezegen arayışına ilham veren aynı gözlemlerin, aslında galaksilerin dönüşünü anlamak için geliştirilen, değiştirilmiş bir yerçekimi yasasının güneş sistemi içindeki kanıtı olabileceğini bildiriyor.

Case Western Reserve Üniversitesi’nde fizik profesörü olan araştırmacılar Harsh Mathur ve Hamilton Koleji’nde fizik alanında yardımcı doçent olan Kathryn Brown, bu iddiayı Samanyolu’nun dış güneş sistemindeki nesneler üzerindeki etkisini – eğer yasalar geçerliyse – inceledikten sonra ortaya attılar. Yer çekiminin doğruluğu doğrudur ve Değiştirilmiş Newton Dinamiği (veya MOND) olarak bilinen bir teori tarafından yönetilir.

MOND, Isaac Newton’un ünlü çekim yasasının bir dereceye kadar geçerli olduğunu öne sürüyor. Yani Newton yasasının öngördüğü yer çekimi ivmesi yeterince küçük olduğunda MOND farklı bir yer çekimi davranışının devreye girmesine izin verir.

MOND’un galaktik ölçeklerdeki gözlemsel başarısı, bazı bilim adamlarının onu, fizikçilerin yerçekimsel etkilere sahip olan ancak ışık yaymayan, maddenin varsayılan bir biçimini tanımlamak için kullandıkları “karanlık madde” terimine alternatif olarak düşünmelerinin nedenidir.

Mathur, “MOND galaksi ölçeğindeki gözlemleri açıklama konusunda gerçekten çok iyi, ancak bunun dış güneş sistemi üzerinde bu kadar belirgin etkileri olacağını beklemiyordum” dedi.

Çalışmaları yakın zamanda yayınlandı Astronomi dergisi.

“İnanılmaz” hizalama.

Mathur ve Brown daha önce MOND’un galaktik dinamikler üzerindeki etkisini araştırmıştı. Ancak gökbilimcilerin 2016 yılında dış güneş sistemindeki bir grup nesnenin dokuzuncu bir gezegenin varlığıyla açıklanabilecek yörünge anormallikleri gösterdiğini duyurmasının ardından MOND’un yerel etkileriyle ilgilenmeye başladılar.

Yörünge özellikleri daha önce de çığır açıcı keşiflere yol açmıştı: Neptün, yakındaki bir cismin yörüngeleri üzerindeki yerçekimi kuvveti sayesinde keşfedildi; Merkür’ün kesin devinimi, Einstein’ın genel görelilik teorisini destekleyen erken kanıtlar sağladı ve gökbilimciler yakın zamanda bu sonuca varmak için yörünge dinamiklerini kullandılar. Galaksimizin merkezinde süper kütleli bir kara deliğin varlığı.

Brown, MOND’un tahminlerinin dokuzuncu gezegen arayışını teşvik eden gözlemlerle çelişebileceğini fark etti. “Dokuzuncu Gezegen hipotezini destekleyen verilerin MOND’un varlığını etkili bir şekilde dışlayıp dışlamayacağını görmek istedik” dedi.

Bunun yerine Mathur ve Brown, MOND’un gökbilimciler tarafından gözlemlenen kümeleri doğru bir şekilde tahmin ettiğini buldu. Milyonlarca yıl içinde dış güneş sistemindeki bazı nesnelerin yörüngelerinin galaksinin çekim alanıyla aynı hizaya geleceğini söylüyorlar.

Mathur, Dokuzuncu Gezegen veri setindeki nesnelerin yörüngelerini galaksinin çekim alanına göre çizdiklerinde “hizalamanın muhteşem olduğunu” söyledi.

Yazarlar, mevcut veri setinin küçük olduğu ve herhangi bir sayıda başka olasılığın doğru olabileceği konusunda uyarıyor; Örneğin, diğer gökbilimciler yörünge özelliklerinin gözlemsel önyargıların sonucu olduğunu ileri sürmüşlerdir.

Brown, “Sonuç ne olursa olsun, bu çalışma, dış güneş sisteminin yerçekimini test etmek ve fiziğin temel problemlerini incelemek için bir laboratuvar görevi görme potansiyelini vurguluyor” dedi.